Τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους η βιομηχανία αυτοκινήτου σείστηκε από την παραίτηση του Carlos Tavares από την θέση του επικεφαλής της Stellantis. Έκτοτε o όμιλος και πιο συγκεκριμένα τα υψηλόβαθμα μέλη του Δ.Σ. έχουν ξεκινήσει την αναζήτηση για τον διάδοχο του Tavares αλλά αν πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, ποιος θα ήταν αρκετά σκληρός ή αρκετά τρελός για να αναλάβει τον ρόλο του μεγάλου αφεντικού σε έναν όμιλο που μετράει 14 διαφορετικές εταιρίες και ανάμεσα τους βρίσκουμε μερικές πραγματικά ιστορικές και εμβληματικές μάρκες που απλά δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα. Μέχρι πότε η επιτυχία των λίγων θα χρηματοδοτεί φιλόδοξα πλάνα αναβίωσης και πόσο μπορεί να αντέξει η Stellantis σε ένα τοπίο που διαρκώς αλλάζει και μάλιστα όχι στις λεπτομέρειες αλλά σε θεμελιώδη ζητήματα;
Μελέτησε προσεκτικά το διάγραμμα των παγκόσμιων πωλήσεων ανά εταιρία που παραθέτουμε και πες μου με απόλυτη ειλικρίνεια, με καθαρά οικονομοτεχνική συλλογιστική και χωρίς ίχνος συναισθήματος ποιες μάρκες δεν έχουν θέση στην Stellantis. Ποιες είναι αυτές που δεν προσφέρουν στα νούμερα. Η Jeep δραστηριοποιείται σε εξαιρετικά δημοφιλείς κατηγορίες και ενώ αναμφίβολα θα μπορούσε να τα πάει καλύτερα, κρατάει γερά και θα ενισχυθεί με επιπλέον προϊόντα στο προσεχές μέλλον. Η Ram έχει ισχυρή παρουσία στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, τόσο στην Β. Αμερική όσο και στη νότια ενώ η Fiat είναι παραδοσιακά μία μάρκα με υψηλούς όγκους πωλήσεων τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Λατινική Αμερική. Η Peugeot είναι αδιαμφισβήτητα δυνατή ενώ και οι Opel/Vauxhall και Citroen ακροβατούν κοντά στα διψήφια ποσοστά με τις προβλέψεις να δείχνουν πως τα επόμενα χρόνια θα παρουσιάσει περαιτέρω βελτίωση.
Από την άλλη έχουμε την Alfa Romeo, την DS, την Lancia και την Maserati ενώ σε ελάχιστα καλύτερη θέση είναι η Chrysler και η Dodge με τις πρώτες να εστιάζουν στην ευρωπαϊκή αγορά και τις δύο τελευταίες στην αμερικανική. Οι αναλυτές φαίνεται να συμφωνούν στο ότι οι Chrysler και Dodge δύσκολα θα βρεθούν αντιμέτωπες με την μεταφορική γκιλοτίνα καθώς ιστορικά οι κατασκευαστές είναι εξαιρετικά απρόθυμοι να εγκαταλείψουν ονόματα με αναγνωρισιμότητα και οπαδούς σε ειδικές κατηγορίες. Το μεγάλο πρόβλημα εντοπίζεται στην Ευρώπη. Εκεί όπου θα πρέπει να είναι κάποιος τρελός για να τολμήσει να πειράξει ιερά τέρατα όπως η Alfa Romeo (που είχε μερίδιο αγοράς μόλις 0.3% σε ολόκληρη την Ευρώπη ολόκληρο το 2024), η Lancia με παρεμφερείς επιδόσεις ή η Maserati που παρά τα νέα μοντέλα αδυνατεί να βρει τα πατήματα της στην αγορά και να πείσει τους καταναλωτές να την εμπιστευτούν. Οι σχέσεις της Stellantis με την ιταλική κυβέρνηση είναι ήδη τεταμένες και δεν χρειάζεται λάδι στη φωτιά. Η DS Automobiles δεν έχει το ίδιο ιστορικό αποτύπωμα ως ανεξάρτητη μάρκα αλλά τα όποια οφέλη δεν θα είναι σημαντικά. Η “εύκολη” λύση είναι να ξαναχτιστούν οι ιστορικές μάρκες αλλά αυτή είναι εύκολη μόνο στα λόγια. Χρόνια τώρα διάφοροι έχουν προσπαθήσει να αναστήσουν (αναφορικά με τις πωλήσεις της) την Alfa Romeo – από την εποχή του Sergio Marchionne μέχρι και σήμερα, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Το ίδιο ισχύει και για την Maserati. Βλέπεις λοιπόν γιατί η θέση του CEO στην Stellantis είναι μία ηλεκτρική καρέκλα και γιατί τα επόμενα χρόνια θα έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον όσον αφορά στις ανακατατάξεις που αναπόφευκτα θα λάβουν χώρα στο εσωτερικό του ομίλου.
