Έχουν περάσει δύο χρόνια από την επιστολή του τότε επικεφαλής του Renault Group και προέδρου της ACEA, Luca de Meo, προς την Ευρώπη και ο κόσμος δεν είναι ίδιος. Μέσα σε δύο χρόνια αποδείχθηκε ότι ο υπέρμετρος ενθουσιασμός των θεσμών και των κατασκευαστών αναφορικά με την ηλεκτροκίνηση είναι λίγο ή πολύ αβάσιμος, ότι οι Κινέζοι δεν έρχονται αλλά έχουν φτάσει και οι δασμοί με τους οποίους η Ευρώπη προσπαθεί να προστατεύσει την αυτοκινητοβιομηχανία της δεν θα είναι αρκετοί και ότι η Ευρώπη δεν έχει δώσει λύση, ούτε καν την προοπτική της λύσης για μία σειρά κρίσιμων θεμάτων τα οποία έθιγε από τότε ο de Meo. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο άφησα τον τίτλο του άρθρου ίδιο με εκείνον του προ διετίας κειμένου με εξαίρεση την αλλαγή του ονόματος. Ο νέος πρόεδρος της ACEA, Ola Kallenius, θίγει περίπου τα ίδια θέματα στην δική του επιστολή στους ευρωπαϊκούς θεσμούς…
Ο επικεφαλής της Ένωσης Ευρωπαίων Κατασκευαστών Αυτοκινήτων και CEO της Mercedes-Benz τονίζει ότι για να ανταπεξέλθουν οι κατασκευαστές στις προκλήσεις της εποχής απαιτούνται κάποια βασικά πράγματα: ρεαλιστικές νομοθεσίες, ανοιχτές αγορές, νέες υποδομές και μία στιβαρή βιομηχανική στρατηγική η οποία θα υποστηρίζει την ευρωπαϊκή παραγωγή. Αναφέρει ότι οι κατασκευαστές ευθυγραμμίζονται με την ευρωπαϊκή φιλοδοξία για ενίσχυση της ανθεκτικότητας και διαχείριση κρίσιμων εξαρτήσεων εκεί που δημιουργούν αδυναμίες αλλά η ανθεκτικότητα δεν πρέπει να μπερδευτεί με την απομόνωση. Οι εμπορικές συμφωνίες με την Ινδία και τις χώρες της Ν. Αμερικής (Mercosur) πρέπει να αποτελέσουν πρότυπο για το εγγύς μέλλον και όπως δηλώνει ο Kallenius, παρά το γεγονός ότι υπάρχει μία πολιτική ευαισθησία σε αυτές, πρέπει να επικυρωθούν ώστε να επωφεληθεί όχι μόνο η ευρύτερη ευρωπαϊκή βιομηχανία, αλλά και η οικονομία στο σύνολο της.
Από εκεί και πέρα, πρέπει να υπάρξει μία σοβαρή πολιτική η οποία θα λειτουργήσει εποικοδομητικά για να αποφευχθεί η αποβιομηχανοποίηση της Ευρώπης. Πολιτική που θα περιλαμβάνει την ταχύτερη και απλούστερη αδειοδότηση, το χαμηλότερο κόστος ενέργειας, την υψηλή παραγωγικότητα και την προβλέψιμη υποστήριξη στις επενδύσεις. Ο Kallenius επαναφέρει το θέμα της ρεαλιστικής μείωσης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα τονίζοντας ότι οι στόχοι πρέπει να είναι ευέλικτοι και ουδέτεροι όσον αφορά στις τεχνολογίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη τους, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η υποχώρηση της Ευρώπης στο συγκεκριμένο θέμα ήταν υπερβολικά μικρή. Αυτό σημαίνει ότι για την επίτευξη των φιλόδοξων στόχων που έχουν τεθεί απαιτούνται στοιχεία όπως η μείωση του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας ώστε να γίνει μία πολύ ελκυστική εναλλακτική σε σύγκριση με τα ορυκτά καύσιμα (τόσο για τις βιομηχανίες όσο και για τους καταναλωτές), η ενίσχυση των υποδομών φόρτισης και γενικότερα, η δημιουργία ενός κλίματος που θα πείσει, δεν θα αναγκάσει τους καταναλωτές να στραφούν στην ηλεκτροκίνηση.
Τέλος, ο ισχυρός άνδρας της ευρωπαϊκής βιομηχανίας αυτοκινήτου δηλώνει ότι πρέπει να αντιστραφεί η πτωτική πορεία της παραγωγής στην Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή παραγωγή παραμένει σημαντικά κάτω από τα επίπεδα της προ-COVID εποχής και η πρόκληση γίνεται ακόμα δυσκολότερη εξαιτίας του γερασμένου στόλου αυτοκινήτων που αυξάνει τις εκπομπές ρύπων. Ο Kallenius “δείχνει” τους ολοένα περισσότερους και αυστηρότερους κανονισμούς που έχουν αντίκτυπο ιδιαίτερα στις πιο προσιτές κατηγορίες αυτοκινήτων, γεγονός που κάνει την προσωπική κινητικότητα δυσπρόσιτη για πολλούς Ευρωπαίους. Μία λύση είναι η εφαρμογή κανόνων σε ομάδες και ο συγχρονισμός τους με τους κύκλους εξέλιξης των νέων μοντέλων που θα δώσει την ευκαιρία στις εταιρίες να προγραμματίσουν αποδοτικά αλλά ακόμα και να γίνει αυτό, χρειάζεται απλούστευση του πλαισίου στο οποίο λειτουργούν οι κατασκευαστές. Παράλληλα, πρέπει να επιταχυνθεί η ανανέωση του στόλου. Η Ευρώπη έχει περισσότερα από 250 εκατομμύρια αυτοκίνητα στους δρόμους της και ο μέσος όρος ηλικίας είναι 13 έτη, οπότε η παροχή κινήτρων για την επιτάχυνση της ανανέωσης ιδιαίτερα για παλαιότερα, ρυπογόνα αυτοκίνητα/βαν/επαγγελματικά είναι επιτακτική και μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, πέραν του ότι θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής των Ευρωπαίων και σε προσωπικό και σε κοινωνικό επίπεδο.
