Τον τελευταίο καιρό η βιομηχανία αυτοκινήτου μυρίζει ολοένα και πιο έντονα… βενζίνη. Λογικό δεδομένης της κάμψης που παρουσιάζει ο ρυθμός αύξησης του μεριδίου αγοράς των αμιγώς ηλεκτρικών οχημάτων. Οι κατασκευαστές μπορεί να έχουν επενδύσει τεράστια ποσά σε μία τεχνολογία που προς το παρόν δεν παρέχει την επιστροφή επένδυσης που ήλπιζαν αλλά σε κάθε περίπτωση κάτι θα πρέπει να πουλήσουν οπότε τροποποιούν τα μεσοπρόθεσμα πλάνα τους σύμφωνα με τα νέα δεδομένα. Είτε μιλάμε για ultra-high end εταιρίες είτε για mainstream, είτε μιλάμε για μάρκες που εξειδικεύονται στις σπορ κατασκευές είτε σε αυτές που προσφέρουν μαζική κινητικότητα, όλοι προσαρμόζονται και ανάμεσα τους είναι φυσικά και η Abarth.
Η μικρή ιταλική εταιρία με την πλούσια ιστορία έχει καταργήσει τα θερμικά της μοντέλα εδώ και λίγο καιρό με αποτέλεσμα να προσφέρει μονάχα τα αμιγώς ηλεκτρικά 500 και 600. Η γκάμα της ούτως ή άλλως ήταν περιορισμένη οπότε ο αριθμός των διαθέσιμων μοντέλων δεν προκαλεί καμία έκπληξη αλλά η αποκλειστικότητα της ηλεκτροκίνησης είναι κάτι για το οποίο το αγοραστικό κοινό προφανώς δεν ήταν έτοιμο. Χρειάζεται λοιπόν κάποια αλλαγή και όπως δηλώνει χαρακτηριστικά ο επικεφαλής της Abarth στην Ευρώπη, Gaetano Thorel, ο πελάτης θέλει κινητήρα εσωτερικής καύσης όχι μόνο για την ισχύ αλλά και επειδή θέλει να βελτιώσει το αυτοκίνητο με τα χέρια του. Με τα ηλεκτρικά (όχι μόνο της Abarth αλλά γενικά) αυτό είναι πρακτικά αδύνατο και γι’ αυτό οι… πιστοί του Abarth club είναι δυσαρεστημένοι.
Η δυσαρέσκεια αντικατοπτρίζεται και στις πωλήσεις με τα νούμερα της Abarth να είναι διαρκώς μειωμένα αλλά η ουσία είναι ότι πρέπει να βρεθεί λύση μέσα από την οποία θα υπάρξει ανάκαμψη. Ποια μπορεί να είναι αυτή; Μα να λανσαριστεί κάποιο θερμικό μοντέλο προφανώς αλλά η αρχιτεκτονική του αμιγώς ηλεκτρικού Fiat 500 που τροποποιήθηκε ώστε να υποδεχθεί το εξηλεκτρισμένο κινητήριο σύνολο του 500 Hybrid μπορεί να υποστηρίξει αυτή την φιλοδοξία; Η Abarth έχει δύο επιλογές: είτε να τοποθετήσει στην θέση του ασθματικού ήπια υβριδικού 1000άρη με τα 65 άλογα έναν σύγχρονο πύραυλο τσέπης είτε να αναβαθμίσει δραστικά τον 3-κύλινδρο. Το πρόβλημα είναι πως ούτε ο ένας δρόμος είναι εύκολος, ούτε ο άλλος. Η πρόκληση είναι πολύ μεγάλη όχι τόσο από πλευράς διαχείρισης της δύναμης όσο χωροταξικό και δεν είναι μόνο ότι πρέπει να χωρέσει ένας υποθετικός μεγαλύτερος κινητήρας αλλά θα πρέπει να ψύχεται επαρκώς και η ανάρτηση θα πρέπει να έχει την σωστή κινηματική και γεωμετρία και η μετάδοση θα πρέπει να “βολευτεί” στο πάτωμα κ.ο.κ. Και όλα αυτά, θα πρέπει να βγάζουν νόημα οικονομικά τόσο για την ίδια την εταιρία όσο και για τον καταναλωτή φυσικά! Το μόνο που μπορεί να πει το αφεντικό της Abarth Ευρώπης σε αυτό το σημείο είναι ότι “προσπαθούμε”, οπότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να ελπίζουμε!
