Παραδοσιακά στην Ευρώπη η διαδικασία λήψης αποφάσεων και στρατηγικών είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα και συνήθως, επεισοδιακή καθώς τα κράτη μέλη προσπαθούν να προστατεύσουν τα συμφέροντα τους σε ένα κοινό πλαίσιο το οποίο διαμορφώνεται για κάποιον συγκεκριμένο λόγο. Το Industrial Accelerator Act που περιλαμβάνει τα περιβόητα “Made in EU” κριτήρια που έχουν ως στόχο την ενίσχυση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας αυτοκινήτου και όχι μόνο, είναι μία τέτοια περίπτωση και θα περίμενε κανείς ότι σε μία νομοθεσία από την οποία λίγο ή πολλοί θα επωφεληθούν όλοι, θα υπήρχε μία σύμπνοια, μία σύμπλευση. Αρκεί να αναφέρουμε ότι σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δημοσιεύματα η Ισπανία προσπαθεί να γεφυρώσει το χάσμα που έχει ανοίξει ανάμεσα στην Γαλλία και την Γερμανία.
Το Παρίσι προτιμά μία πιο αυστηρή διατύπωση που εστιάζει στο bloc των 27 κρατών-μελών όσον αφορά στις επιδοτήσεις ενώ το Βερολίνο εκτιμά και φοβάται ότι μία τέτοια προσέγγιση ενδεχομένως να υπονομεύσει το ελεύθερο εμπόριο και να προκαλέσει τριγμούς στις σχέσεις με εμπορικούς εταίρους όπως η Αγγλία και η Ιαπωνία μεταξύ άλλων. Την… χρυσή τομή προτείνει τώρα η Ισπανία σε μία προσπάθεια να εξασφαλίσει την συμφωνία ανάμεσα στα κράτη-μέλη με ένα πλάνο το οποίο λαμβάνει στα υπόψιν όχι μόνο την γεωγραφία αλλά και τα προϊόντα και τις τεχνολογίες που καλύπτει ο νέος κανονισμός. Η πρόταση της Ισπανίας θέτει τρία επίπεδα συνεργασιών.
Το πρώτο θα αφορά αποκλειστικά τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το δεύτερο θα αποτελείται από χώρες στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και πιθανούς έμπιστους ετέρους και το τρίτο θα καλύπτει τα κράτη που έχουν συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ή τελωνειακής ένωσης με την Ευρώπη. Επιπλέον, στην λίστα της Ισπανίας υπάρχουν προϊόντα και πρώτες ύλες όπως ο χάλυβας, το τσιμέντο, το αλουμίνιο, τα υβριδικά και ηλεκτρικά οχήματα αλλά και τεχνολογίες όπως οι ημιαγωγοί και η τεχνητή νοημοσύνη. Η τελική λίστα τόσο των προϊόντων που περιλαμβάνονται στην συμφωνία όσο και των εξαιρέσεων δεν πρόκειται να οριστικοποιηθεί πριν επιτευχθεί συμφωνία επί της αρχής κάποια στιγμή εντός του 2027. Το θέμα είναι ότι οι χώρες είναι διχασμένες αναφορικά με το πόσο πρέπει να τραβήξει το μεταφορικό σχοινί η Ευρώπη για να προστατεύσει την βιομηχανία της.
Η Γερμανία επισημαίνει ότι υπάρχει η ανάγκη για ευελιξία στις εμπορικές συμφωνίες ενώ πρότεινε ένα “Made with EU” αντί του πιο αυστηρού και σίγουρα πιο… προστατευτικού “Made in EU” με την θέση να κερδίζει έδαφος ανάμεσα στους υπόλοιπους υπουργούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Βέλγιο για παράδειγμα δηλώνει στο ίδιο μήκος κύματος ότι “θέλουμε να δουλέψουμε με πιστούς εταίρους όπως η Αγγλία, η Ελβετία και ο Καναδάς” ενώ η Ιταλία που είναι και η 3η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης δήλωσε ότι προτιμά ένα σχέδιο που παραμένει ανοιχτό σε στρατηγικούς συνεργάτες. Η Ιρλανδία από την άλλη, έχοντας την προεδρία της Ε.Ε. μέχρι το τέλος του έτους προσπαθεί να διαπραγματευτεί κάποιου είδους συμβιβασμό και μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει λευκός καπνός.
