Είναι γνωστό και έως έναν βαθμό αναμενόμενο ότι ένα οποιοδήποτε μοντέλο δείχνει στα καλύτερα του όταν είναι πλήρως εξοπλισμένο. Με τις ζάντες ελαφρού κράματος του, με το μεταλλικό χρώμα του, με τα ακριβά διακοσμητικά του, με τις οθόνες του, τις premium επενδύσεις κ.ο.κ. Το ξέρουμε εμείς, το ξέρετε εσείς και το ξέρουν οι κατασκευαστές γι’ αυτό φροντίζουν στο προωθητικό υλικό που συνοδεύει το λανσάρισμα ενός νέου μοντέλου αλλά και στις δοκιμές από εκπροσώπους του ειδικού τύπου να προβάλλονται οι… full-extra εκδόσεις. Το θέμα είναι ότι δεν μπορούμε όλοι να αγοράσουμε τις full-extra εκδόσεις και αναζητούμε το καλύτερο value-for-money που μερικές φορές “κρύβεται” στις βασικές εκδόσεις.
“Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να αμφισβητήσουμε τις προσδοκίες που υπάρχουν στην βιομηχανία αναφορικά με ένα βασικό μοντέλο. Δεν εννοώ φθηνό ή “λιγότερο” αλλά αυτό που λέμε back-to-basics. Αναλογικά όργανα. Χρειάζεται ραδιόφωνο; Μήπως τα ηχεία στα οποία μπορείς να συνδεθείς με Bluetooth είναι αρκετά;”
Δήλωσε ο επικεφαλής της Dodge, Matt McAlear στο περιθώριο της έκθεσης στη Ν. Υόρκη των Η.Π.Α. ξεκινώντας μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση η οποία δεν περιορίζεται στην αγορά της Βορείου Αμερικής, ούτε μόνο στην Dodge. Το υψηλόβαθμο στέλεχος της εταιρίας συνέχισε λέγοντας ότι ίσως είναι απαραίτητο “να ξεβολέψουμε κάποιους δίνοντας τους αυτό που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι χρειάζονται” και αυτό μπορεί να σημαίνει το λανσάρισμα ενός προϊόντος που κανείς δεν περιμένει.
Ο McAlear μπορεί να μιλά εντελώς υποθετικά και μάλιστα για μία αγορά που δεν έχει καμία σχέση με την ευρωπαϊκή αλλά το επιχείρημα του είναι αυτό στο οποίο βασίζονται μάρκες όπως η Dacia παραδείγματος χάριν για να χτίσουν την επιτυχία τους. Αυτές οι μάρκες έχουν θέσει εδώ και καιρό το ερώτημα “τι είναι απολύτως απαραίτητο για ένα σύγχρονο αυτοκίνητο” και πειραματίζονται με τα όρια όχι μόνο στην θεωρία αλλά και στην πράξη. Η πλήρης αφαίρεση του συστήματος ψυχαγωγίας και ενημέρωσης για παράδειγμα δεν αποτελεί κάποια ριζοσπαστική, πολωτική καινοτομία. Το θέμα δεν είναι αν και τι μπορείς να αφαιρέσεις μέχρι να “χάσεις” τον πελάτη αλλά πώς μπορείς να το κάνεις ενώ παράλληλα ο αγοραστής παραμένει πεπεισμένος ότι αγοράζει το καλύτερο αυτοκίνητο και δεν συμβιβάζεται. Τα αναλογικά όργανα και τα φυσικά χειριστήρια ας πούμε, μάλλον δεν είναι φθηνότερα από τις οθόνες… Από εκεί και πέρα, θα πρέπει οι νομοθέτες να ορίσουν ένα νέο πλαίσιο που θα επιτρέπει στους κατασκευαστές να μειώσουν τον αριθμό των ηλεκτρονικών συστημάτων υποβοήθησης οδήγησης που επιβάλλεται να διαθέτουν τα αυτοκίνητα τους – κάτι που επηρεάζει δυσανάλογα τα πιο mainstream/value-for-money μοντέλα τους από τα μεγαλύτερα και ακριβότερα.
