Μπορεί να δουλέψει το συνδρομητικό μοντέλο στο αυτοκίνητο;

Οι κατασκευαστές φαίνεται πως έχουν συμφωνήσει πως δεν είναι αρκετό το τρέχον επιχειρηματικό μοντέλο κατασκευής-πώλησης αυτοκινήτων. Για να εξασφαλίσουν την διάρκεια των υπερκερδών στα οποία έχουν συνηθίσει τους επενδυτές τους, οι εταιρίες είναι πρακτικά έτοιμες να εκμεταλλευτούν τις τεράστιες δυνατότητες που εξασφαλίζει η συνδεσιμότητα και έχουν εκπονήσει φιλόδοξα πλάνα με απώτερο στόχο μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Στο επίκεντρο αυτών των σχεδίων είναι το συνδρομητικό μοντέλο που απ’ ότι φαίνεται είναι σχεδόν αναπόφευκτο, το πραγματικό ερώτημα όμως είναι αν ένα τέτοιο μοντέλο θα γίνει αποδεκτό από το κοινό.

Για να απαντήσουμε θα πρέπει να γνωρίζουμε κάποια πράγματα τα οποία δυστυχώς δεν είναι γνωστά σε αυτό το σημείο. Είναι δεδομένο ότι μέρος των εσόδων που προβλέπουν οι κατασκευαστές θα προέρχεται από τυπικές αγοραπωλησίες – πληρώνεις ένα “x” ποσό και αγοράζεις διαφορετικό φόντο για τον ψηφιακό πίνακα οργάνων π.χ. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά και αναμφίβολα θα προσθέσουν ένα σημαντικό ποσό στο… bottomline των εταιριών. Σε τελική ανάλυση, αυτού του είδους η συναλλαγή είναι “άκακη”. Θέλεις το σύστημα πλοήγησης να ακούγεται σαν τον Βασίλη Καρρά; Κανένα πρόβλημα. Πληρώνεις, κατεβάζεις το… πακέτο και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Η λειτουργία της νέας σου αγοράς δεν επηρεάζει με κάποιον ουσιαστικό τρόπο την λειτουργία του αυτοκινήτου.

Εύκολη είναι για τις εταιρίες και η συλλογή δεδομένων από τα αυτοκίνητα που πουλάνε και η μετέπειτα χρήση τους ή πώληση τους σε οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο. Ούτως ή άλλως γίνεται ήδη κάθε φορά που συνδέεις το κινητό σου στο αυτοκίνητο ή όταν χρησιμοποιείς το GPS. Το συνδρομητικό μοντέλο γίνεται περίεργο όταν μιλάμε για στοιχεία που επηρεάζουν το αυτοκίνητο σε πιο… βαθύ επίπεδο. Όταν μιλάμε για ένα σύστημα παθητικής τετραδιεύθυνσης που το πληρώνεις κάθε μήνα παρότι το hardware είναι ούτως ή άλλως πάνω στο όχημα. Για μερικές δεκάδες άλογα που το αυτοκίνητο μπορεί να σου δώσει αλλά είναι “κλειδωμένα” πίσω από ένα paywall. Ο όρος μπορεί να μην είναι ευρέως διαδεδομένος στον χώρο του αυτοκινήτου αλλά είναι στην βιομηχανία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών που βρίσκεται πολύ μπροστά στον τομέα των “υπηρεσιών σε μορφή λογισμικού”

Θέλουμε να εμβαθύνουμε τον συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στους πελάτες μας και τις μάρκες που αγαπούν.

Αν το παρελθόν ήταν η αύξηση των περιθωρίων με την κίνηση των πελατών σε ακριβότερες εκδόσεις, το μέλλον είναι η προσφορά υπηρεσιών που βασίζονται σε λογισμικό στους πελάτες.

Δήλωσε η επικεφαλής λογισμικού της Stellantis, Mamatha Chamarthi. Πριν φτάσουν στα υπερκέρδη όμως, οι εταιρίες πρέπει να αντιμετωπίσουν κάποιες προκλήσεις. Θα πρέπει να κανονικοποιήσουν την παραγωγή ώστε να μειωθεί τόσο ο χρόνος που απαιτείται, όσο και το κόστος μέσα από την μείωση στην πολυπλοκότητα. Όπως φανταζόμαστε το μέλλον, το αυτοκίνητο θα διαθέτει μονάχα τα απαραίτητα ώστε να μπορούν να ξεκλειδωθούν οι όποιες συνδρομητικές λειτουργίες. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα που συνοψίζονται σε ένα βασικό ερώτημα: συνδρομή για την τηλεόραση, συνδρομή για το τηλέφωνο, δόσεις για το αυτοκίνητο και συνδρομή για τον εξοπλισμό;

Στην θεωρία, το συνδρομητικό μοντέλο ακούγεται ελκυστικό. Πληρώνεις γι’ αυτά που θέλεις, για όσο καιρό τα θέλεις και αυτό όντως μοιάζει καλό για πράγματα τα οποία δεν έχουμε αυτή τη στιγμή. Το ζήτημα θα δημιουργηθεί όταν οι εταιρίες αρχίσουν να χρεώνουν για πράγματα που τώρα θεωρούμε δεδομένα και πίστεψε με, αργά ή γρήγορα αυτό θα συμβεί. Οι στόχοι που έχουν θέσει εταιρίες όπως η Stellantis ή η General Motors στην άλλη όχθη του Ατλαντικού είναι σχεδόν ανέφικτοι χωρίς μία πολύ επιθετική στρατηγική χρέωσης. Σε όλα αυτά δεν έχουμε υπολογίσει πώς επηρεάζει το νέο μοντέλο την μεταπωλητική αξία του αυτοκινήτου ή γενικώς την αξία του καθώς αν συνδέσεις το αυτοκίνητο με την τεχνολογία τηλεπικοινωνιών, αυτομάτως και αναπόφευκτα τοποθετείς πάνω του ημερομηνία λήξης. Σκέψου οι μισές λειτουργίες στο αυτοκίνητο που χρυσοπλήρωσες πριν από 10 χρόνια να μην λειτουργούν επειδή προχωρήσαμε από το 5G στο 7G – ένα απλοϊκό παράδειγμα ως τροφή για σκέψη.

Για να σε προλάβω, όχι δεν φοβάμαι την τεχνολογία ούτε να αλλάξει το status quo. Αλλά εφόσον είμαι καταναλωτής, θα κοιτάξω την τσέπη μου και την αγοραστική δύναμη της και όχι το κέρδος του εκάστοτε κολοσσού. Ο συναισθηματικός δεσμός που χτίζει ο πελάτης με μια εταιρία βασίζεται σε πολλά περισσότερα από τις “software-based services” και ελπίζω οι εταιρίες να έχουν κάποιο plan B για την περίπτωση που ο κόσμος δεν καταπιεί το marketing και στραφεί σε εναλλακτικές…

ΑΦΗΣΤE ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.