Γιάννης Γιαννίρης. Ένας Ευπατρίδης του αυτοκινήτου

Με αφορμή τη συμπλήρωση δύο ετών από το θάνατο του Γιάννη Γιαννίρη, σκέφτηκα να θυμηθώ μία συνέντευξη που είχα κάνει μαζί του. Ήταν από τους πρώτους επιχειρηματίες του χώρου με τους οποίους είχα συνομιλήσει, τότε στο ξεκίνημα της δημοσιογραφικής μου πορείας. Νέος δημοσιογράφος εγώ φτασμένος επιχειρηματίας εκείνος ήταν φυσικό το κάποιο τράκ στην κουβέντα μας. Ο τρόπος όμως που μιλούσε και «άπλωνε» την συζήτηση μου το έδιωξε αμέσως, διότι σε κέρδιζε με τον λόγο του. Λόγος ευθύς, ειλικρινής και αληθινός, γιατί ήξερε την αλήθεια και δεν δίσταζε να την πεί, γιατί ήξερε το αυτοκίνητο από όλες τις πλευρές του. Δεν ήταν «απλώς» ένας πωλητής του προϊόντος αλλά και ένας από τους καλύτερους τεχνίτες της πόλης και όχι μόνο, ως φανοποιός, διότι έτσι ξεκίνησε η εμπλοκή του με το  αυτοκίνητο. Το ήξερε λοιπόν από την καλή και την ανάποδη αφού ότι δύσκολο υπήρχε για επισκευή το έστελναν στον Γιάννη. Την αυτοκριτική την είχε «πρόχειρη» και την έκανε συχνά, χωρίς να νοιάζεται αν τον ακούν και άλλοι.

Έτσι μιλούσε και έτσι σε έκανε να τον ακούς, μαθαίνοντας πράγματα αφού πάντα φρόντιζε να «στολίζει» την συζήτηση και να την κάνει ενδιαφέρουσα. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως ένοιωσα όταν ο εκδότης του περιοδικού AUTOMOTO στο οποίο εργαζόμουν τότε, αείμνηστος Γιάννης Παμπούκης, μου ζήτησε να του πάρω μία συνέντευξη και να περάσω στο χαρτί αυτά που θα μου έλεγε. Έτσι λοιπόν ένα πρωί είμαι στο γραφείο του με έτοιμες ερωτήσεις που είχα ετοιμάσει επιμελώς να του κάνω και που όμως δεν χρειάστηκαν τελικά, διότι με προλάβαινε πάντα!

Επιτρέψτε μας να ξεκινήσουμε αντίστροφα. Γιατί επιλέξατε το αυτοκίνητο ως επάγγελμα;

Η επιλογή ήταν συνειδητή αφού και οι καταβολές μου από την οικογένεια είναι γύρω από το αυτοκίνητο. Κατάγομαι από την Χίο και η οικογένεια «μετανάστευσε» στην Αθήνα όπου ο πατέρας μου δούλευε ως οδηγός ταξί και μετά στην Θεσσαλονίκη με εμπόριο μεταχειρισμένων αυτοκινήτων από το 1959. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν τα προσωπικά μου βιώματα με το αυτοκίνητο ξεκινούν από την παιδική μου ηλικία.

Πότε αποφασίζετε να ξεκινήσετε;

Αμέσως μετά το Γυμνάσιο επιλέγοντας την τέχνη και φυσικά στο αυτοκίνητο για να ξεκινήσω τελικά το 1963, ως μαθητευόμενος τεχνίτης φανοποιός σε ένα συνεργείο.

Εκεί γίνατε τεχνίτης;

Όχι αμέσως, διότι δεν ήταν τόσο απλό. Τότε, ο «μαθητής» ακόμη και αν είχε ταλέντο, ο «μάστορας» δεν του άφηνε πρωτοβουλίες και ήσουν υποχρεωμένος να ακολουθείς τις εντολές του. Υπήρχε όμως και ποιότητα δουλειάς, καθώς όλα έπρεπε να γίνουν στο χέρι. Μετά από ένα χρόνο ο πατέρας μου κανόνισε να πάω στο συνεργείο των αδελφών Πετρίδη, το καλύτερο τότε στην πόλη και για να εργαστείς εκεί έπρεπε να πάς συστημένος από κάποιον. Αλλά και αυτό δεν αρκούσε αφού έπρεπε να είσαι και αυτό που λέμε «καλό παιδί» αφού κάποια παρατυπία ισοδυναμούσε με απόλυση. Ακολούθησε το συνεργείο της αντιπροσωπείας της FIAT που είχε αναλάβει ο Ζαρντινίδης και εκεί με αρχιμάστορα τον Γιάννη Πέππα πήρα το «βάπτισμα» ως «πρώτο χέρι».

 

Και κάποια στιγμή αποφασίζετε να δοκιμάσετε μόνος τις δυνάμεις σας.

Ήταν λίγο μετά το τέλος της στρατιωτικής μου θητείας και με τον Ιορδάνη Κενανίδη, δημιουργώ το πρώτο μαγαζί ως συνεργείο FIAT. Την ίδια εποχή, είμαστε στο 1971, που ο θείος μου Ελισσαίος Κωνσταντινίδης με τους αδελφούς Κοντογούρη αναλαμβάνουν την αντιπροσωπεία της Citroen για την Βόρεια Ελλάδα και εμείς γινόμαστε εξωτερικοί συνεργάτες ως συνεργείο με εργολαβική ας πούμε σχέση, αρχίζοντας έτσι την συνεργασία μας με την Citroen που υπάρχει μέχρι σήμερα.

Θα θέλατε να μας πείτε ποιο ήταν το πρώτο Fiat που επισκευάσατε και ποιο το πρώτο Citroen;

Αν ξέρατε τι μου θυμίσατε. Το πρώτο Fiat ήταν ένα 1300 που είχε τρακάρει εμπρός και αριστερά και με άφησε ο κ. Πέππας να το κάνω μόνος μου. Καταλαβαίνετε λοιπόν την χαρά μου αλλά και τις ώρες που ασχολήθηκα ώστε να γίνει τέλειο. Όλα καλά μέχρι που όταν ήλθε η ώρα να μπεί ο κινητήρας υποστήριξε ο μηχανικός ότι ήταν δικό μου λάθος. Ήταν ίσως η μόνη φορά που κλονίστηκε η εμπιστοσύνη προς τον εαυτό μου, αλλά τελικά δεν έφταιγα εγώ αλλά οι βάσεις του κινητήρα.

Το πρώτο Citroen ήταν μία D SUPER ενός επιχειρηματία που είχε κτυπήσει πολύ άσχημα αλλά αν και πρώτη φορά  με την μάρκα και με ένα ακριβό για την εποχή του αυτοκίνητο έγινε άψογο.

Σε αυτό το ξεκίνημα είχατε την συμπαράσταση κάποιου;

Όταν αποφάσισα να ασχοληθώ αποκλειστικά με την Citroen δεν σας κρύβω ότι υπήρξε σκεπτικισμός εκ μέρους συναδέλφων μου διότι δεν κυκλοφορούσαν πολλά και άρα δεν θα υπήρχε συνεχής δουλειά. Είχα όμως το κύριο στήριγμα και τις «βάσεις» από την οικογένειά μου και τις συμβουλές των γονέων μου που περικλείονται σε ένα τρίπτυχο που το ακολουθώ πάντα. Συνέπεια, Ειλικρίνεια, Μεθοδικότητα.

Ποιες ήταν οι συνθήκες δουλειάς τότε;

Με μία λέξη άθλιες! Κλεισμένοι σε υπόγεια, χωρίς εξαερισμούς, χωρίς φούρνους βαφής άρα βάψιμο με το «πιστόλι» και πολλά ακόμη. Γίνονταν όμως δουλειά με μεράκι και έμαθα να σέβομαι τα χρήματα των πελατών μου.

Πότε αρχίζετε τις πωλήσεις;

Ήταν το 1989 μετά και από παραίνεση της κεντρικής αντιπροσωπείας μπαίνουμε στον χώρο των πωλήσεων, δημιουργώντας μία από τις πρώτες κάθετες μονάδες που τότε είχαν αρχίσει να δημιουργούνται, μεγαλώνοντας συνεχώς.

Σε όλη αυτήν την πορεία, φοβηθήκατε ποτέ ότι δεν θα τα καταφέρετε;

Ειλικρινά ποτέ. Έχω μάθει καλά και ακολουθώ δύο κανόνες για την επιτυχία. Πρώτος «ότι κάνεις πρέπει να το κάνεις καλά» και δεύτερος «αυτό που κάνεις πρέπει πρώτα να αρέσει σε σένα». Έτσι λειτουργούσα πάντα. Ποτέ δεν επισκεύασα αυτοκίνητα προσβλέποντας μόνο στο κέρδος η στην λιγότερη δουλειά. Το κέρδος θα έλθει μέσα από την τέλεια δουλειά. Δυστυχώς είμαι τελειομανής και αυτό ξέρετε είναι ελάττωμα στην εποχή μας.

Αυτό σημαίνει ότι πιστεύατε στις ικανότητές σας.

Δέχομαι το «δεν μπορώ» αλλά ποτέ το «δεν γίνεται». Όλα γίνονται όταν υπάρχει θέληση. Ακόμη και σήμερα περνώ κάθε μέρα από το συνεργείο για να ελέγξω την πρόοδο των εργασιών και υπάρχουν φορές που παίρνω το σφυρί για να διορθώσω η για να βοηθήσω σε κάτι. Ο κόσμος έρχεται σε εμάς και πληρώνει για να πάρει την καλύτερη ποιότητα δουλειάς. Αυτό λοιπόν πρέπει να πάρει σεβόμενοι τα χρήματα που μας δίνει.

Σήμερα μετά από 25 χρόνια προτιμάτε την μεγάλη μονάδα  ή ένα πολύ καλό συνεργείο;

Δεν μπορώ να συγκρίνω αυτά τα δύο. Η χειρωνακτική εργασία θα σου επιτρέπει να ζεις αξιοπρεπώς. Το «κάτι παραπάνω» όμως μόνο το εμπόριο μπορεί να σου δώσει. Βέβαια σε μία κάθετη μονάδα υπάρχουν τα διάφορα τμήματα που θα πρέπει να λειτουργούν κερδοφόρα και αυτό είναι δουλειά των στελεχών της επιχείρησης,

Ο «παλιός» επιχειρηματίας όμως ακούει τα στελέχη του;

Είναι υποχρεωμένος να τα ακούει, όχι μόνο τα στελέχη αλλά και όλο το προσωπικό ασχέτως θέσεως. Προσωπικά, με ένα πραγματικό στέλεχος είμαι διατεθειμένος να συζητήσω τα πάντα.

Βλέπουμε να δημιουργούνται μεγάλες μονάδες αυτοκινήτου.

Θα πρέπει πρώτα να δούμε ποιοι δημιουργούν αυτές τις μεγάλες μονάδες. Μόνον όσες δημιουργούνται από ανθρώπους που έχουν «ρίζες» στο αυτοκίνητο πιστεύω ότι έχουν μέλλον. Θα σας το ξαναπώ. Αυτός που θα αποφασίσει να ασχοληθεί με το αυτοκίνητο, θα πρέπει να το ξέρει.

Από πλευράς κράτους, πιστεύετε ότι υπάρχει πολιτική για το αυτοκίνητο;

Ούτε υπήρχε ποτέ και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Ίσως ακουστεί υπερβολικό αλλά αυτή η χωρίς συνέχεια χωρίς πρόγραμμα και χωρίς συνέπεια πολιτική, είναι αιτίες που έφεραν οικονομική ζημία σε πολλούς συναδέλφους. Το μόνο καλό μέχρι τώρα ήταν η απόσυρση.

Υπάρχει πάντα και ο ανταγωνισμός από τα «ανεξάρτητα» συνεργεία.

Είναι μία πραγματικότητα που συντηρείται και από την άποψη ότι η «αντιπροσωπεία είναι ακριβή». Πρόκειται βέβαια για μύθο αν σκεφθείτε τον εξοπλισμό, την γνώση, την συνεχή  εκπαίδευση του προσωπικού, την γνησιότητα των ανταλλακτικών που έχουν περάσει όλους τους ποιοτικούς ελέγχους της εταιρίας, την εγγύηση της εργασίας που θα γίνει και μία σειρά άλλων παραμέτρων που θα πρέπει να σκεφθούμε σοβαρά που θα πάμε το αυτοκίνητό μας ειδικά με τις τεχνολογίες που αλλάζουν διαρκώς και απαιτούν υψηλή γνώση για την επισκευή τους.

Πόσες ώρες εργάζεστε καθημερινά;

Περίπου 12 ώρες. Αλλά και τις ώρες που βρίσκομαι στο σπίτι πάλι για την δουλειά συζητάμε. Υπάρχει πολύ άγχος στην δουλειά μας και δυστυχώς μας συνοδεύει παντού.

Έχετε δημιουργήσει όμως διάδοχη κατάσταση και μάλιστα οικογενειακή.

Με την σύζυγό μου Αντωνία έχουμε αποκτήσει τρία παιδιά, την Μαρία, τον Παντελή και τον Μιχάλη. Ήδη ασχολούνται με την δουλειά αν και προσωπικά θα προτιμούσα να ασχοληθούν με κάτι άλλο, διότι η δουλειά αυτή σε φθείρει.

Η σύζυγος σας πίεσε ποτέ για να αλλάξετε εργασία η  ρυθμούς δουλειάς;

Η γυναίκα μου είναι το μεγαλύτερο στήριγμα για μένα, από τότε που γνωριστήκαμε. Είναι η καλύτερη σύντροφος που θα μπορούσα να έχω αν και η ίδια κουράζεται πολύ καθώς μετέχει στην συνολική προσπάθεια με εντελώς δική της επιλογή.

Είστε αισιόδοξος για την συνέχεια;

Θα έλεγα πως ναι. Πιστεύω ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι αυτή είναι η αγορά και αυτός είναι ο αγώνας. Εκείνο λοιπόν που χρειάζεται είναι να ξέρουμε πάντα «που πατάμε και που βρισκόμαστε»

Ο Γιάννης Γιαννίρης ήξερε πάντα που πατάει και που βρίσκεται. Έτσι άλλωστε η επιχείρηση συνεχίζει να πρωταγωνιστεί στην αγορά αυτοκινήτου καθώς πλέον αντιπροσωπεύει τις μάρκες Citroen, DS και Peugeot στη Θεσσαλονίκη, αφού τα θεμέλια που έβαλε είναι πολύ γερά και τα άξια παιδιά του «κτίζουν» επάνω σε αυτά. Και βέβαια σε ένα τέτοιο θέμα, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και η γνώμη των παιδιών για τον πατέρα αλλά και τον επιχειρηματία Γιάννη Γιαννίρη:

Mαρία Γιαννίρη: Η συνέντευξη αυτή είναι πριν τόσα χρόνια αλλά είναι σαν να διαβάζεις λόγια του σήμερα  Τόσο μπροστά έβλεπε αυτός ο άνθρωπος ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά από τους άλλους.    Τελειομανής και δύσκολος, όπως  αποκαλούσε πολλές φορές τον εαυτό του δεν έλεγε μπράβο εύκολα αλλά όταν ήταν ικανοποιημένος το βλέμμα του τα έλεγε όλα. Η μεγαλύτερη περιουσία που άφησε σε εμένα και τα αδέλφια μου είναι το Όνομα του στην αγορά του αυτοκινήτου αλλά και γενικότερα.

Παντελής Γιαννίρης: Η παρακαταθήκη που μας άφησε ο Πατέρας μας και έχουμε να διαχειριστούμε όσον αφορά την τεχνογνωσία που είχε πάνω σε αυτό το επάγγελμα είναι τεραστία και αυτό είναι κάτι που μας γεμίζει με ευθύνες. Ωστόσο  αποτελεί και το μεγάλο μας κίνητρο,  στο να διατηρήσουμε και να επεκτείνουμε το έργο του σε όλα τα επίπεδα, πάντα με τη βοήθεια των συνεργατών μας.

Μιχάλης Γιαννίρης: Συνεχίζουμε με τον ίδιο ζήλο και τις αρχές με τις οποίες o Πατέρας μας εφοδίασε και βεβαίως παραμένουμε πάντα ενωμένοι. Με σκοπό να διατηρήσουμε αλλά και  να επεκτείνουμε τις δραστηριότητες μας στον χώρο του αυτοκίνητου, με γνώμονα την υγιή, ηθική και εποικοδομητική επιχειρηματικότητα.

Του Τριαντάφυλλου Τσουλφά

 

 

 

ΑΦΗΣΤE ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.