Θα χαρίζατε φόρους σε πολυεθνική;

Από παλιά οι ελληνικές κυβερνήσεις πίστευαν ότι οι επενδυτές ήταν υποχρεωμένοι να επενδύσουν στην Ελλάδα και ότι (έστω και κάπως υπερβολικά) είμαστε η καλύτερη χώρα του κόσμου για να βάλει κάποιος τα χρήματά του σε παραγωγική μονάδα. Έκαναν λοιπόν ότι βάζει ο νούς για να κάνουν δύσκολη τη ζωή του επενδυτή από την απίστευτη γραφειοκρατία, τις χιλιάδες υπηρεσίες, το απαράδεκτο φορολογικό κα τις ελλιπείς υποδομές για μία σύγχρονη βιομηχανία όπως επικοινωνίες, διαδίκτυο και άλλα. Από την άλλη είχαμε πάντα τα συνδικάτα και πάντα στην κακή εκδοχή του συνδικαλισμού, τα οποία έκαναν πράξη το σύνθημα «έξω το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο» και επιπλέον θεωρούσαν ότι ο επενδυτής έπρεπε να φερθεί ως «εθελοντής διασώστης» που σημαίνει να βάλει τα λεφτά του αλλά να μην κερδίσει ο ίδιος.

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε εδώ και πολλά χρόνια και περιγράφεται με λίγες λέξεις. Όσες επενδύσεις υπήρχαν, έφυγαν για άλλες χώρες και καινούργιες δεν έρχονται. Έτσι μείναμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον και αφού δεν έχουμε δουλειά βρίσκουμε δουλειά κατηγορώντας ο ένας τον άλλον σε ατελείωτες συζητήσεις χωρίς νόημα για το ποιός έφταιξε που έφθασε η κατάσταση στο σημείο αυτό. Και ακόμη δεν έχουμε βάλει μυαλό. Μέσα λοιπόν σε αυτές τις κατηγορίες που εκτοξεύονται εκατέρωθεν είναι και αυτές περί διαπλοκής. Όχι ότι δεν υπάρχει αλλά εμείς ονομάζουμε έτσι και τις συμφωνίες με τον επενδυτή. Τι εννοώ; Μία διευκόλυνση προς κάποιον επενδυτή ο οποίος βρίσκεται στη χώρα, το πρόγραμμα που έχει καταθέσει βρίσκεται σε πρόοδο και γενικά υπάρχει συνεχής κινητικότητα εκ μέρους του με δημιουργία θέσεων εργασίας και άλλων, δεν είναι διαπλοκή. Είναι μέσα στο παιχνίδι της πιάτσας, της ελεύθερης αγοράς όπου ισχύει πάντα το δούναι και λαβείν.

Κάτι θα δώσεις κάτι θα πάρεις.    Έτσι είναι οι μπίζνες και δεν γίνεται πάντα να κερδίζει ο ένας και πάντα να χάνει ο άλλος.     Σε αυτήν την ισορροπία του δούναι και λαβείν στηρίζονται όλα τα επενδυτικά σχέδια που υπάρχουν προς έγκριση. Αυτό όμως απαιτεί να είναι άνθρωπος της αγοράς αυτός που θα δώσει την έγκριση και δυστυχώς τέτοιους δεν έχουμε. Έχουμε κάποιους που φοβούνται και την σκιά τους (η καλύτερα την σκιά του γραφείου τους) και από φόβο μην την χάσουν , τραβάνε το πράγμα σε επιτροπές και άλλα φαιδρά που όλοι τα ξέρουμε και δεν έχει νόημα να επαναλάβω, αρκεί να μην πάρει απόφαση. Και εν τω μεταξύ ο επενδυτής περιμένει, μέχρι να βαρεθεί και να πάει σε άλλη χώρα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Χωρίς κανένα σχόλιο, μεταφέρω την είδηση από το έγκριτο και έγκυρο Automotive News Europe. Η κυβέρνηση της Σλοβακίας ανακοίνωσε εχθές ότι χαρίζει φόρους 21 εκατομμυρίων ευρώ στην PSA(Peugeot-Citroen) ως βοήθεια στην συνέχιση της επένδυσης εκ μέρους της εταιρίας ύψους 165 εκατομμυρίων ευρώ και την επέκταση του εργοστασίου της στα δυτικά της χώρας. Στο εργοστάσιο αυτό δίνει μεγάλη βαρύτητα τόσο η εταιρία όσο και η κυβέρνηση και μέχρι το 2018, θα προστεθούν 420 εργαζόμενοι επιπλέον, φθάνοντας έτσι στις 4.000 εργαζομένους. Στο εργοστάσιο αυτό παράγονται τα Citroen C3 Picasso και Peugeot 208, με την ετήσια παραγωγή να υπολογίζεται στα 350.000 κομμάτια για φέτος σε σύγκριση με τα 315.000 αυτοκίνητα του 2016.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι στην Σλοβακία δραστηριοποιούνται και άλλες μάρκες όπως όλο το γκρούπ VW αλλά και οι Jaguar και Land Rover, με συνολική ετήσια παραγωγή ενός εκατομμυρίου αυτοκινήτων ενώ θεωρείται μία από τις καλύτερες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης για επενδύσεις. Φαντάζεστε τι θα γίνονταν στην χώρα μας αν οποιαδήποτε κυβέρνηση έπαιρνε παρόμοια απόφαση;

Toυ Τριαντάφυλλου Τσουλφά

ΑΦΗΣΤE ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.