Art Car. Μία φωτογραφία, χίλιες λέξεις. Ένας πίνακας, χίλια χρόνια

Το αυτοκίνητο είναι τέχνη και παράγει τέχνη. Τα ονόματα των διάσημων σχεδιαστών αυτοκινήτων είναι το ίδιο γνωστά με τα ονόματα των διάσημων δημιουργών μόδας, ακόμη και στους μη γνωρίζοντες. Υπάρχει όμως και η ειδοποιός διαφορά ότι ένα διάσημο ρούχο θα φορεθεί από ελάχιστα άτομα στον κόσμο και σε μικρό χρονικό διάστημα θα αποσυρθεί, ενώ ένα αυτοκίνητο που δημιουργήθηκε «διά χειρός» θα οδηγηθεί από πολύ περισσότερους και κυρίως θα μείνει μαζί μας για πολλά χρόνια ως αντικείμενο θαυμασμού. Μία ακόμη διαφορά είναι ότι το αυτοκίνητο έχει εμπνεύσει και άλλους καλλιτέχνες, όπως γλύπτες, φωτογράφους και ζωγράφους, που θέλησαν -ο καθένας με τον τρόπο του- να το αποδώσουν διαφορετικά. Ειδικά στον τομέα της ζωγραφικής έχουμε δει εκπληκτικά έργα, με λεπτομέρειες που ίσως δεν μπορούν να φανούν ούτε και σε πολύ καλή φωτογραφία. Από τα πάρα πολλά ζωγραφικά έργα που έχουν υπάρξει ξεχωρίσαμε κάποια και σας παρουσιάζουμε.

Φρανκ Ντι Μαρτίνο

Οι παιδικές αναμνήσεις του Φρανκ Ντι Μαρτίνο από τη Σικελία άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στη φαντασία του. Ο πατέρας του, μηχανικός αυτοκινήτων, έτρεχε στον Γύρο της Σικελίας με Fiat 500 Special, ενώ συχνά του μιλούσε για τους δικούς του ήρωες, Νουβολάρι και Ασκάρι.  Όταν ο Ντι Μαρτίνο έγινε δέκα ετών, η οικογένειά του μετανάστευσε στην Αμερική. Εκεί ο πατέρας του συνέχισε την ίδια δουλειά, ανοίγοντας συνεργείο ειδικά για ευρωπαϊκά αυτοκίνητα. Ο ίδιος έδειξε από μικρός την καλλιτεχνική του τάση ζωγραφίζοντας καουμπόηδες και ινδιάνους, αλλά μετά τις σπουδές του στο West Kentucky University η θεματική του στράφηκε στο αυτοκίνητο και ειδικά στους αγώνες αυτοκινήτων. Ζωγράφισε κυρίως με λάδια και ακουαρέλες, αλλά τον ενδιέφεραν επίσης οι παραδοσιακές τεχνικές της λιθογραφίας. Δεν επέστρεψε βέβαια στη Σικελία, αλλά διατήρησε ένα «φυσικό άγγιγμα» σχετικά με το φως της Μεσογείου, χρησιμοποιώντας φωτεινά χρώματα και μεγάλες σκιές.  Όπως συνήθιζε να λέει, «θα ήθελα μια μέρα να επισκεφθώ τη γιαγιά μου στο παλιό σπίτι στο Παλέρμο και να οδηγήσω στη διαδρομή του Τάργκα Φλόριο, αλλά αντί για αυτό πηγαίνω στο Λάιμ Ροκ και στη Λαγκούνα Σέκα».

Τόνι Σμιθ

Αρκούν λίγες στιγμές προσεκτικής παρατήρησης ενός έργου του Τόνι Σμιθ για να νιώσει κανείς τον ενθουσιασμό για τη δουλειά του, γεμάτη λεπτομέρειες και μια φωτεινή, λαμπερή ατμόσφαιρα. Τον συγκινούν τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, οι ατμομηχανές και τα διπλάνα, και είναι τόσο το πάθος του για αυτά που πάει πολύ πιο πέρα από τον καμβά και το πινέλο. Ο πατέρας του ήταν επιτυχημένος καλλιτέχνης αλλά δεν οδηγούσε. Η κλίση του Τόνι Σμιθ για τα μηχανικά οχήματα εκδηλώθηκε όταν ήρθε στο σπίτι τους ένας κατάλογος αυτοκινήτων. Σπούδασε στη σχολή καλών τεχνών του Μπέρμιγχαμ, και όταν έγινε το πρώτο Γκραν-Πρι στο Σίλβερστον, στην Αγγλία, πήρε ένα φίλο του και πήγαν με ποδήλατο μέχρι εκεί! Ακόμη θυμάται εκείνη την εμπειρία, που ήταν η αφορμή για να αρχίσει να ζωγραφίζει αγωνιστικά αυτοκίνητα, στην αρχή ως χόμπι. Από τη δημοτική βιβλιοθήκη του Μπέρμιγχαμ δανειζόταν βιβλία αυτοκινήτου, ενώ χρησιμοποιούσε επίσης και φωτογραφίες από περιοδικά ή σκηνές από βίντεο. Η μεγάλη έμπνευση όμως και η απόφαση να ασχοληθεί επαγγελματικά γεννήθηκε όταν βρέθηκε ως θεατής στο Λε Μαν και στον αγώνα του Μονακό το 1955.

Νικ Γουάτς

Βρίσκεται μπροστά σε έναν δικό του πίνακα που αναπαριστά γλαφυρά την προσπάθεια του Ζαν-Πιερ Μπελτουάζ να βρίσκεται με την BRM στη στροφή του Καζίνο στον αγώνα του Μονακό με δυνατή βροχή και αρκεί να ακούσεις την περιγραφή του για να καταλάβεις ότι το έχει στο αίμα του. Θαύμαζε πολύ τους υπόλοιπους  Άγγλους καλλιτέχνες πριν ασχοληθεί ο ίδιος που βρήκε την έμπνευση λίγα χρόνια αργότερα. Είχε πάει σε ένα φεστιβάλ κλασικών αυτοκινήτων και όπως περπατούσε νωρίς το απόγευμα στον χώρο της εκδήλωσης είδε τρεις Alfa Romeo Monza, που είχαν εγκαταλείψει στον αγώνα, να βρίσκονται εκεί «περιφρονημένες» από τους ιδιοκτήτες και τους μηχανικούς τους. Η εικόνα τον ενόχλησε και αποφάσισε να ασχοληθεί σοβαρά με την αποτύπωση σε πίνακα. Ο Γουάτς γεννήθηκε το 1947 πολύ κοντά στο γνωστό από το σιρκουί του Μπραντς-Χατς. Το πρώτο έργο του το έκανε σε ηλικία 16 ετών και ήταν μια Bugatti Type 37A. Αργότερα άνοιξε τους ορίζοντές του στη RAF, όπου έζησε διαφορετικές εμπειρίες μέχρι να επιστρέψει στους αγώνες αυτοκινήτου, που αποτελούσαν την κύρια πηγή έμπνευσής του.

Toυ Τριαντάφυλλου Τσουλφά

 

ΑΦΗΣΤE ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.