Ημέρα που είναι… Η ιστορία της “Ροζ Γουρούνας” της Porsche!

Η ιστορία των motorsports είναι γεμάτη από εμβληματικές liveries. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά αλλά δεν γίνεται να σκεφτείς “Subaru” για παράδειγμα, χωρίς να σου έρθουν στο μυαλό τα θρυλικά “555” Impreza. Δεν γίνεται να σκεφτείς “Martini” και να μην θυμηθείς τις Lancia των 80s. Η Alitalia θυμίζει την Stratos, η West την McLaren, η Gulf Oil την Porsche, η Silk Cut την Jaguar κ.ο.κ. Όμως ημέρα που είναι, μου ήρθε στο μυαλό μία άλλη livery. Μία πιο “λαχταριστή”… Αυτή που χρησιμοποιήθηκε στην Porsche 917 για το Le Mans του 1971. Η θρυλική πλέον “Ροζ Γουρούνα” ή αν θέλεις η “Big Berta” ή ακόμα και ο “Κυνηγός Τρουφών” (Τρουφοκυνηγός;).

Η 917 ήταν ούτως ή άλλως ένα πάρα πολύ σημαντικό αγωνιστικό για την Porsche. Ήταν αυτή που της έδωσε τις πρώτες νίκες στο Le Mans και αυτή που διέσχισε τον Ατλαντικό και επικράτησε στο Can-Am. Ένα από τα πλέον πολυνίκη αγωνιστικά της. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, πέρασε από πολλές διαμορφώσεις. Με την αυθεντική 917 του 1969 να είναι εγγενώς ασταθής λόγω αεροδυναμικής, εξελίχθηκαν οι 917K και 917L (Kurzheg ή “short tail” και Langheck ή “long tail” αντίστοιχα) για το 1970, η 917LH του επόμενου έτους και φυσικά, η 917/30 που έτρεξε στο Can-Am το 1973. Ένα αγωνιστικό που με τα 1.500+ άλογα του υπερτροφοδοτούμενου flat-12 σε qualifying mode, θεωρείται από πολλούς το ισχυρότερο που έτρεξε ποτέ! Όμως θα πω για άλλη μία φορά, ότι η ροζ Porsche 917/20 του 1971 έχει ξεχωριστή θέση ανάμεσα σε όλες τις 917 που αγωνίστηκαν στις διάφορες διοργανώσεις.

Αν πιστέψουμε τις φήμες της εποχής, ο Ferdinand Piech είχε μία ιδιαίτερη συμπάθεια για τις “long tail” αγωνιστικές Porsche. Όμως οι “short tail” ήταν ταχύτερες και ευκολότερες στην οδήγηση χάρη στην επιπλέον downforce που διέθεταν. Έτσι, ο Piech αποφάσισε να συνδυάσει τα δύο στυλ αμαξώματος σε μία προσπάθεια να αποσπάσει τα καλύτερα χαρακτηριστικά και από τα δύο, εξαλείφοντας τα μειονεκτήματά τους. Για να το κάνει αυτό χωρίς να απασχολεί το προσωπικό του σχεδιαστικού τμήματος του εργοστασίου που συνέχισε την δουλειά στην δική τους 917, απευθύνθηκε στην Γαλλική SERA (Societe d’Etudes et de Realisations Automobiles). Μία εταιρία που εξειδικευόταν στην αεροδυναμική και που η Porsche είχε συνεργαστεί ξανά μαζί της στο παρελθόν (και θα συνεργαζόταν ξανά στο μέλλον). Ο στόχος ήταν… ας πούμε απλός. Έπρεπε το αυτοκίνητο να έχει την χαμηλή αεροδυναμική αντίσταση της 917L με την downforce της 917K και ο άνθρωπος που ανέλαβε αυτό το τρομερά δύσκολο έργο, ήταν ο Robert Choulet.

Το αποτέλεσμα, ήταν η “Γουρούνα” με το παρατσούκλι να δημιουργείται πρακτικά άμα τη εμφανίσει για προφανείς λόγους… το ροζ κομμάτι θα ερχόταν μετά. Ο Choulet παρουσίασε το δημιούργημα του στην Porsche και οι εντυπώσεις δεν γνωρίζω αν ήταν αυτές που περίμενε. Το αγωνιστικό ήταν σίγουρα άσχημο. Η 917/20 του Choulet ήταν ασυνήθιστα πλατιά και “στρογγυλεμένη” με το αμάξωμα να εκτείνεται πέρα από τους τροχούς αφού το μετατρόχιο είχε μείνει ίδιο ενώ το πλάτος είχε αυξηθεί. Το ρύγχος ήταν χαμηλό και επίπεδο όπως αυτό της long tail 917 αλλά δεν ήταν τόσο μακρύ ενώ η ουρά είχε στοιχεία που θα την βοηθούσαν ιδιαίτερα στις μακριές ευθείες του Circuit de la Sarthe, χωρίς όμως το τεράστιο μήκος. Όπως είπα, το αυτοκίνητο ήταν άσχημο! Επιπλέον, το extra πλάτος δημιούργησε αναπάντεχα προβλήματα στην μεταφορά. Η 917/20 δεν χωρούσε στα κλασικά φορτηγά, οπότε η Porsche χρησιμοποίησε ένα παλιό στρατιωτικό φορτηγό που ήταν σχεδιασμένο για άρματα μάχης! Όπως χαρακτηριστικά θυμάται ο Klaus Bischof, ένας εκ των μηχανικών της 917/20:

“Οδήγησα αυτό το πράγμα μέχρι το Le Mans. Χρειάστηκα δύο ημέρες σε επαρχιακούς δρόμους (δεν υπήρχαν αυτοκινητόδρομοι εκεί), το κιβώτιο δεν είχε συγχρονιζέ και η τελική ήταν περιορισμένη στα 75 km/h. Μπορείτε να φανταστείτε. Αυτό το πράγμα, το έκανα δύο φορές – μία για το test και μία για τον αγώνα!”

Η άσχημη 917/20 όμως τα πήγε πολύ καλά στο test του Απριλίου. Και κάπου εκεί συνέβη κάτι που δεν θυμάμαι να έχει ξανασυμβεί. Το αυτοκίνητο ήταν προγραμματισμένο να τρέξει με τα χρώματα της Martini – όπως όλες οι εργοστασιακές Porsche άλλωστε. Αλλά ο Count Rossi (γιατί το πλήρες όνομα της μάρκας είναι Martini & Rossi), απογοητευμένος από την εμφάνιση της 917/20, αρνήθηκε να βάλει τα χρώματα της εταιρίας του πάνω της. Έτσι, σε μία σπάνια επίδειξη Γερμανικού χιούμορ, ο σχεδιαστής της Porsche Anatole Lapine, αποφάσισε όχι μόνο να βαφτεί ροζ το αγωνιστικό, αλλά να ζωγραφιστούν πάνω του τα κομμάτια στα οποία κόβει ένας χασάπης τον χοίρο! Και κάπως έτσι γεννήθηκε η “Ροζ Γουρούνα”. Ή “Big Berta” από το τεράστιο howitzer του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ή “Truffle Hunter” επειδή είναι γνωστό ότι τα γουρούνια χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό της πανάκριβης τρούφας.

Η ροζ Porsche 917/20 έτρεξε τελικά στο Le Mans του 1971 με τους Willi Kauhsen και Reinhold Joest στο τιμόνι. Ο αγώνας κυλούσε σχετικά ήρεμα και παρά το γεγονός ότι το αυτοκίνητο είχε επισκεφτεί δύο φορές τα pits για επισκευές, στα μέσα του αγώνα βρισκόταν στην τρίτη θέση. Μέχρι που ο Joest είχε ένα ατύχημα προσεγγίζοντας την Arnage. Ο οδηγός απέδωσε το ατύχημα σε πρόβλημα στο σύστημα πέδησης και αργότερα αποδείχθηκε ότι όντως, τα τακάκια είχαν γίνει σχεδόν ένα με τον δίσκο επειδή η ομάδα υπολόγισε λάθος την φθορά. Η ροζ 917/20 είχε μεγαλύτερη τελική από την “short tail” αδερφή της και καταπονούσε περισσότερο τα φρένα το τέλος των ευθειών. Έπρεπε να είχε μπει για να τα αλλάξει…

Από τότε ο “Der Truffeljäger von Zuffenhausen” αποκαταστάθηκε και “κατοικεί” πλέον στο μουσείο της Porsche, όπου μπορείς να την αγοράσεις και ως μινιατούρα!

Αυτή είναι η ιστορία του “Pink Pig” ημέρα που είναι. Καλή Τσικνοπέμπτη λοιπόν και να θυμάσαι πάντα: Όταν πίνουμε, δεν οδηγούμε!

ΑΦΗΣΤE ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.