Ducati Schrambler Desert Sled. Αυτό ναι, είναι πραγματικό Scrambler!

Τα τελευταία δύο χρόνια είδαμε αρκετά μοντέλα Ducati Scrambler αλλά κανένα δεν δικαιολόγησε 100% τον τίτλο του. Το νέο Desert Sled όμως το κάνει και με το παραπάνω! Eίναι αλήθεια πως μερικές μοτοσυκλέτες ξυπνάνε μέσα μας “κάτι”. Και στην περίπτωση του Desert Sled, που σε απλά ελληνικά σημαίνει “έλκηθρο της ερήμου”, αυτό συνέβη -και όχι μόνο σε μένα- όταν την πρωτοείδα στο περίπτερο της Ducati στο Μιλάνο πριν τρεις μήνες. Έρωτας με την πρώτη ματιά; Κεραμίδα εν αιθρία; Πείτε το όπως θέλετε, εγώ ξέρω ότι από εκείνη τη στιγμή, αυτό το λευκό/ασημί Scrambler καρφώθηκε στο μυαλό και στη σκέψη μου. Και ο Θεός δεν με ξέχασε και φρόντισε να είμαι ένας εκ των δύο Ελλήνων δημοσιογράφων που παραβρέθηκε στην παγκόσμια δημοσιογραφική παρουσίασή του σε μια ..έρημο στα νότια της Ισπανίας.

Αμερικάνικο απωθημένο

Είναι ευρέως γνωστό πως η ιταλική φίρμα ενδιαφέρεται, μάλλον καίγεται, για την προώθηση των μοντέλων της στην απέραντη αγορά της Β. Αμερικής, δηλαδή των ΗΠΑ και του Καναδά. Το όνομα του νέου Scrambler προέρχεται από εκεί, από τις ερήμους και τα βουνά της Καλιφόρνιας συγκεκριμένα, εκεί όπου τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 οι τοπικοί αναβάτες μετέτρεπαν ασφάλτινες μοτοσυκλέτες σε χωμάτινες, οργώνοντας τα σκληρά και αφιλόξενα εδάφη και διοργανώνοντας αγώνες που έμειναν στην ιστορία. Αυτές τις μοτοσυκλέτες, τις ονόμαζαν χαϊδευτικά desert sleds, προφανώς γιατί στη δύσβατη παχιά άμμο μετατρεπόντουσαν -μεταφορικά εννοείται- σε έλκηθρα! Οπότε τι το καλύτερο για τη Ducati από το να επιλέξει μια έρημο προκειμένου να παρουσιάσει το νέο της Scrambler Desrt Sled.

Και αυτή η έρημος δεν ήταν στην Καλιφόρνια ή στην Αφρική, παρά στη νότια Ισπανία, κοντά στην πόλη Αλμερία. Μιλάμε για τη φημισμένη Ταμπέρνας, το μέρος όπου έχουν γυριστεί θρυλικές ταινίες, όπως ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος, Κάποτε στη Δύση, Κόναν ο Βάρβαρος, Λώρενς της Αραβίας και πάει λέγοντας. Είναι αλήθεια ότι δεν αισθάνθηκα άνετα όταν μου περιέγραψαν τις σκληρές συνθήκες που θα οδηγούσα τη μοτοσυκλέτα, καθόσον αυτό που πίστευα ήταν πως επρόκειτο απλά για μια υπάρχουσα “απλή” έκδοση Scrambler με λίγο μεγαλύτερες σε διαδρομή αναρτήσεις. Παρόμοια ¨ανησυχητικά” σκεφτόμουν και προ τριετίας, όταν στο Μονακό μας έβαλαν οι αθεόφοβοι Ιταλοί να οδηγήσουμε την κτηνώδη Diavel σε διαδρομές του ράλι Μόντε Κάρλο. Και στις δύο περιπτώσεις, τότε και τώρα, οι ανησυχίες μου αποδείχθηκαν αβάσιμες..

Tι διαφορετικό έχει από την υπόλοιπη γκάμα?

Τα μπλα μπλα που περιέχουν τα press kits των εταιριών με έχουν κάνει επιφυλακτικό για το τελικό αποτέλεσμα και έτσι ομολογώ πως δεν είχα δώσει ιδιαίτερη βάση στις δηλώσεις για τις αλλαγές που έκαναν οι Ιταλοί στο “έλκηθρό” τους. Πιο πολύ μου είχε καρφωθεί σαν μέγα αρνητικό η προσθήκη σημαντικού βάρους, που φτάνει αισίως τα 207 κιλά με υγρά και βενζίνη, δηλαδή 20 περίπου περισσότερα σε σχέση με τις “απλές” εκδόσεις. Βλέποντας το νέο ενισχυμένο ψαλίδι (που πλέον στηρίζεται στο πλαίσιο), τις ενισχύσεις του ατσάλινου πλαισίου trellis (χωροδικτύωμα), τον 19ρη μπροστινό τροχό και το θηριώδες -για την κατηγορία- ανάποδο πιρούνι των 46mm, κατάλαβα το τίμημα του περίσιου βάρους. Και όταν οδήγησα το Desert Sled σε άμμο και σκληρό τερέν με φυτευτή πέτρα και βαθιά εγκάρσια νεροφαγώματα, εκτίμησα ιδιαίτερα τα νέα του χαρακτηριστικά. Από τα σχεδόν 120 χιλιόμετρα που έκανα στη σέλα του, τα 90 ήταν εκτός δρόμου(!), σε μια προσπάθεια των Ιταλών να με (μας) κάνουν να καταλάβουμε το διαφορετικόν του πράγματος. Παρά το αυξημένο ύψος της νέας -και απρόσμενα εργονομικής- σέλας, που σκαρφάλωσε στα 860mm (από 790), ο έλεγχος της μοτοσυκλέτας σε δύσκολα “εντουράδικα” περάσματα ήταν κάτι παραπάνω από εύκολος. Η λεπτή σιλουέτα της μου επέτρεπε να κατεβάζω τα πόδια αβίαστα, ένα από τα καλά της χρήσης διαμήκη κινητήρα L-2 είναι αυτό. Το επίσης νέο (και ρυθμιζόμενο) αμορτισέρ δουλεύει έτσι όπως πρέπει να δουλεύει και η συνεργασία του με το 46ρι πιρούνι -αμφότερα από την Kayaba και με διαδρομή 200mm(!)- αποδείχθηκε κάτι παραπάνω από ιδανική. Σαν να οδηγούσα ένα μονοκύλινδρο 500 η όλη αίσθηση και τα καταπληκτικά Pirelli Scorpion STR πάνω στις πανέμορφες χρυσές ακτινωτές ζάντες με γέμιζαν σιγουριά να τολμήσω να ανοίξω το γκάζι εκεί που με το Urban Enduro (το μοντέλο που θεωρητικά αντικαθίσταται από το Sled) θα το είχα κλείσει μαζί με τα μάτια μου. Στην πολλή άμμο, μετέφερα το σώμα λίγα εκατοστά πιο πίσω και το αυξημένο κατά 60mm μεταξόνιο απαιτούσε σταθερό γκάζι για να ισοπεδώσει το διάβα μου. Εύκολα, χαλαρά, έτσι όπως καμμία Ducati εμπορίου μέχρι σήμερα δεν τα έχει καταφέρει στο χώμα. Στην άσφαλτο μία από τα ίδια, τα ελαστικά και οι αναρτήσεις μετέτρεπαν το Desert Sled σε εργαλείο για το απόλυτο παιχνίδι, ούτε λόγος για την απόδοση των φρένων, οι προδιαγραφές των οποίων ξεπερνούν τις επιδόσεις της όλης κατασκευής (ακτινική τετραπίστονη Brembo μπροστά!). Στο χώμα βέβαια, θέλει προσεκτική χρήση και όχι “τσαρουχώματα”, ενώ δεν πρέπει να μην εκθειάσω τη δυνατότητα της πλήρους απενεργοποίησης του ABS, κάτι απαραίτητο στην εκτός δρόμου οδήγηση. Κατά τα λοιπά, ο εξαιρετικά μαλακός συμπλέκτης και ο ροπάτος γραμμικός και άνευ κραδασμών κινητήρας δημιουργούν ιδανικές συνθήκες οδήγησης στο 90% των περιπτώσεων και αν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να γκρινιάξω, αυτό δεν είναι άλλο από το παράταιρο -για scrambler- διπλό τελικό της εξάτμισης και από την επιθυμία μου για λίγη παραπάνω ισχύ. Καλοί, χρυσοί και άγιοι οι 75 του 800ρη L-2, αλλά αν ήταν 10-15 παραπάνω δεν θα με χάλαγαν. Μάλλον όμως, θα χάλαγαν την αρμονία του συνόλου. Και την κατανάλωση. Αφήστε που η προδιαγραφή Euro4 θα πήγαινε περίπατο, μην ξεχνάμε πως έχουμε να κάνουμε με αερόψυκτο κινητήρα και η δουλειά των μηχανικών να τον κρατήσουν στα “νόμιμα” πλαίσια έγινε με θυσίες. Στην προκειμένη περίπτωση, τον ρύθμισαν έτσι ώστε να βγάζει τη δύναμή του χαμηλά με πιο ήπιο τόνο, ενώ ψηλότερα τον άφησαν ως είχε. Τα νούμερα δεν αλλάζουν σε σχέση με τα λοιπά μοντέλα της γκάμας (με εξαίρεση το sixty2 εννοείται). Το όλο αποτέλεσμα αποδεικνύεται ευεργετικό στην εκτός δρόμου χρήση, όπου το δεξί χέρι μπορεί να είναι όσο νευρικό θέλει χωρίς απρόοπτα. Δεν υπάρχουν ξεσπάσματα ισχύος, η γραμμικότητα στο αποκορύφωμά της, ενώ η κλιμάκωση του κιβωτίου δείχνει καλά μελετημένη. Οι αλλαγές γίνονται χωρίς κόπο και έχω την αίσθηση ότι η όλη λειτουργία του είναι βελτιωμένη. Στο Iron που είχα οδηγήσει πέρυσι, το φαινόμενο των “κενών” ανάμεσα στις ταχύτητες έκανε συχνή την παρουσία του όταν το πόδι δεν ήταν ..αποφασιστικό. Στο Desert Sled, έχει εξαλειφθεί τελείως, επίτηδες έσπρωχνα προς τα πάνω ή/και προς τα κάτω το λεβιέ χωρίς να βάλω δύναμη και δεν παρατήρησα κάποια δυσλειτουργία. Ρώτησα σχετικά του ιταλούς μηχανικούς και αυτό που εισέπραξα είναι ένα χαμόγελο. Άρα, κάτι έκαναν..

Εξοπλισμός που ξεχωρίζει

Η σημασία στη λεπτομέρεια είναι εμφανής, έστω και όχι από την πρώτη στιγμή. Δεν παύει όμως να εντυπωσιάζει τον αναβάτη, που ανακαλύπτει τον ακόλουθο στάνταρ εξοπλισμό: -Ρεζερβουάρ με πλαϊνά προσθαφαιρούμενα αλουμινένια πάνελς, ομολογκαρισμένη σίτα στον προβολέα, φώτα πορείας LED, πίσω φως LED, LCD όργανο με προσθαφαιρούμενο αλουμινένιο κάλυμμα, αποθηκευτικός χώρος και θύρα USB κάτω από τη σέλα, αλουμινένιο τιμόνι με ενισχυτική γέφυρα, πλαστικά προστατευτικά πιρουνιού, λαστιχένια ενισχυτικά πρόσθετα στο μπροστινό φτερό, σέλα ειδικής σχεδίασης και κατασκευής, “μοτοκροσάδικα” μαρσπιέ αναβάτη, αλουμινένια ποδιά προστασίας κινητήρα, ¨κρυφές” χειρολαβές συνεπιβάτη και προσθαφαιρούμενα μαρσπιέ συνεπιβάτη! Αν σε αυτά προσθέσουμε κάποια βασικά συστατικά της μοτοσυκλέτας, όπως οι αλουμινένιες ακτινωτές ζάντες, η τετραπίστονη δαγκάνα, το νέο αλουμινένιο ψαλίδι, το θηριώδες USD πιρούνι και το απενεργοποιούμενο δικάναλο ABS, τότε κάλλιστα μπορούμε να δικαιολογήσουμε την αισθητή -προς τα πάνω- διαφορά τιμής σε σχέση με την υπόλοιπη γκάμα Scrambler.

Πόσο κάνει, να την πάρω?

Η μοτοσυκλέτα δεν έχει έρθει ακόμα στη χώρα μας, η τιμή της όμως έχει ήδη ανακοινωθεί και είναι 11.950€ για την κόκκινη έκδοση και 12.100€ για τη λευκή (που οδηγήσαμε). Πρόκειται για μια μοτοσυκλέτα κομμένη και ραμμένη για την ελληνική πραγματικότητα, ευχάριστη, εύκολη στην οδήγηση, απολαυστική σε στροφιλίκι και με διάθεση για παιχνίδια στο χώμα. Θα τη χρησιμοποιούσα σε καθημερινή βάση, σίγουρα στις διακοπές μου στα νησιά, ενώ δεν θα απέφευγα και κοντινά ταξιδάκια σε δρόμους χωρίς μεγάλες ευθείες. Είναι καλά φτιαγμένη, στιβαρή και ταυτόχρονα πολύ φιλική. Πάει και στο σκληρό χώμα, πάει και στην άμμο, τι άλλο να ζητήσω;

TEXNIKA XΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Κινητήρας: 4χρονος, αερόψυκτος, 2κύλινδρος σε σχήμα L, 2βάλβιδες κεφαλές, δεσμοδρομική κίνηση βαλβίδων, Euro4
Τροφοδοσία: Hλεκτρονικός ψεκασμός
Απόδοση: 75Hp στις 8.250 rpm
Ροπή: 7 Kgm στις 7.750 rpm
Κιβώτιο: μηχανικό 6 σχέσεων
Πλαίσιο: Ατσάλινο σωληνωτό χωροδικτύωμα
Ανάρτηση μπροστά: Πιρούνι USD Kayaba 46mm, πλήρεις ρυθμίσεις
Ανάρτηση πίσω: Μονό αμορτισέρ Kayaba, ρύθμιση προφόρτισης ελατηρίου και απόσβεσης επαναφοράς, αλουμινένιο ψαλίδι
Φρένα μπροστά: Ένας δίσκος 330mm, ακτινική τετραπίστονη δαγκάνα Brembo, ABS
Φρένο πίσω: Ένας δίσκος 245mm, μονοπίστονη πλευστή δαγκάνα Brembo, ABS
Ύψος σέλας: 860mm
Μεταξόνιο: 1.505mm
Βάρος: 207 κιλά πλήρης υγρών
Ελαστικά: Pirelli Scorpion STR Rally 120/70-19 & 170/60-17
Ρεζερβουάρ καυσίμου: 14 λίτρα

Τιμή: 11.950 – 12.100€

High Lights

  • Στάνταρ ABS με δυνατότητα απενεργοποίησης
  • Πιρούνι USD 46mm
  • Αλουμινένιο ψαλίδι
  • Ακτινωτές ζάντες 17 και 19”
  • Ρυθμιζόμενες αναρτήσεις
  • Προσθαφαιρούμενα μαρσπιέ συνεπιβάτη

Toυ Νίκου Βιτσιλάκη

 

 

ΑΦΗΣΤE ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.