Η ιστορία του Nissan R90CK, μίας βλάβης και ενός απίστευτου ρεκόρ

Η ιστορία των αγώνων είναι γεμάτη ενδιαφέροντα κομμάτια. Παραμύθια με καλούς και κακούς. Με θρυλικές νίκες και τρομερές μάχες. Όμως δύσκολα θα βρεις μία ιστορία σαν αυτή του εργοστασιακού Nissan R90CK και της εξωπραγματικής pole position στις 24 ώρες του Le Mans το 1990. Γιατί υπάρχουν κακές βλάβες και “καλές” βλάβες και αυτή που αντιμετώπισε ο Mark Blundell ανήκε χωρίς αμφιβολία στην δεύτερη κατηγορία.

Είμαστε λοιπόν στο μακρινό πλέον 1990. Τα αγωνιστικά να γίνονται ολοένα και πιο γρήγορα και οι κανονισμοί προσπαθούν να τα περιορίσουν. Αυτό ήταν ανέκαθεν το διήγημα για τα motorsports στο σύνολο τους, αλλά στο Le Mans ειδικότερα η ιστορία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 με τις Porsche. Οι κανονισμοί “αντέδρασαν” περιορίζοντας την χωρητικότητα του κινητήρα αλλά μετά ήρθαν τα turbos. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι ταχύτητες είχαν ξεφύγει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το λεγόμενο “Project 400” ή αν θέλεις την επίσημη ονομασία του, το WM P88 Peugeot.

Το τρομερό WM P88 Peugeot που κατέβηκε στο Le Mans το 1988 με μοναδικό στόχο το ρεκόρ ταχύτητας στην περίφημη Mulsanne Straight.

Γιατί “Project 400”; Γιατί βασικός στόχος για το συγκεκριμένο αγωνιστικό, ήταν να σπάσει το φράγμα των 400 km/h στην περίφημη Mulsanne Straight του Le Mans. Και τα κατάφερε. Το 1988, με τον Roger Dorchy πίσω από το τιμόνι, κατάφερε να σημειώσει ταχύτητα της τάξεως των 407 km/h. Φυσικά στη συνέχεια, ο υπερτροφοδοτούμενος κινητήρας της Peugeot παρέδωσε το πνεύμα αλλά την δουλειά του την είχε κάνει. Βλέποντας όλα αυτά λοιπόν, οι διοργανωτές αποφάσισαν να “σπάσουν” την Mulsanne Straight των 6 χιλιομέτρων με την προσθήκη δύο chicanes. Έτσι, ανεξαρτήτως κανονισμών, τα αυτοκίνητα δεν θα είχαν τον απαιτούμενο χώρο για να επιτύχουν τις απίστευτες τελικές των προηγούμενων ετών. Μπορεί να “κατστρεφόταν” ένα μνημείο του μηχανοκίνητου αθλητισμού, αλλά με δεδομένες τις χαμηλότερες ταχύτητες, οι οδηγοί και οι θεατές θα ήταν ασφαλείς. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν για τις ταχύτητες, αφού δεν υπολόγιζαν τον νεαρό Mark Blundell και το “ελαττωματικό” Nissan R90CK του!

Ο twin-turbo V8 του Nissan R90CK που υπό νορμάλ συνθήκες απέδιδε περί τα 800 άλογα!

Το Ιαπωνικό αγωνιστικό, κινούνταν από τον VRH35Z V8. Έναν V8 με χωρητικότητα 3.5 λίτρων που χάρη σε δύο turbos της IHI, απέδιδε περί τα 800 άλογα κοντά στις 8.000 σ.α.λ. και περίπου 800 Nm ροπής στις 5.600 σ.α.λ. Όλα αυτά, αν λειτουργούσε όπως έπρεπε. Όμως το R90CK του Blundell, αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα που είχε αντιμετωπίσει και ο Gerhard Berger με την Benetton στην Monza το 1986, όταν οι wastegates του κινητήρα της BMW κόλλησαν και δεν μπορούσαν να ελέγξουν την πίεση υπερπλήρωσης. Η Benetton λέγεται ότι απέδιδε περί τα 1.400 άλογα και ενώ το Nissan του Blundell δεν έφτασε αυτό το επίπεδο, δεν υπολειπόταν και κατά πολύ. Σύμφωνα με μαρτυρίες και υπολογισμούς, το πρόβλημα στον κινητήρα του R90CK, το έκανε να παράγει περί τα 1.100 άλογα και η πλάκα ξέρεις ποια είναι; Ότι οι μηχανικοί το ήξεραν. Εντόπισαν το πρόβλημα πριν ξεκινήσει ο Blundell τον γύρο κατάταξης του και τον ειδοποίησαν να μπει στα pits αλλά ο νεαρός τότε Άγγλος αποφάσισε να πράξει σύμφωνα με την ηλικία του, αποσύνδεσε τον ασύρματο και συνέχισε για να σημειώσει έναν γύρο που πέρασε στην ιστορία για διάφορους λόγους.

Ο Mark Blundell ξεκίνησε τον γύρο του την λεγόμενη “χρυσή ώρα”. Εκείνη την ώρα που έχει αρχίσει να πέφτει ο ήλιος, οπότε η θερμοκρασία του αέρα πέφτει μαζί του αλλά χωρίς να πάρουν μαζί τους την θερμοκρασία του οδοστρώματος. Το Nissan R90CK με το νούμερο 24 δεν ήταν στημένο στην εντέλεια αφού η ομάδα αντιμετώπισε προβλήματα αξιοπιστίας και ο Blundell δεν είχε προλάβει να πατήσει το γκάζι στο πάτωμα για τον ίδιο λόγο. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η ομάδα είχε πάρει την απόφαση να κάνει qualifying με ελαστικά αγώνα και όχι με τα ειδικά γι’ αυτήν την περίοδο qualifiers. Το απίστευτο όμως συνέβη και 3 λεπτά, 27 δευτερόλεπτα και 2 εκατοστά του δευτερολέπτου αργότερα, ο Blundell και το R90CK περνούσαν την γραμμή του τερματισμού σημειώνοντας νέο ρεκόρ ταχύτερου γύρου – κάτι όχι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, αφού το 1990 ήταν η πρώτη χρονιά που η πίστα χρησιμοποιούνταν με τα chicanes στην Mulsanne Straight. Αξιοσημείωτη όμως ήταν η τελική που πέτυχε ο συνδυασμός. 383 km/h. Σε ευθεία που δεν ξεπερνούσε τα 2 χιλιόμετρα. Με ελαστικά αγώνα που σπίνιαραν μέχρι και την 4η ταχύτητα προσπαθώντας να περάσουν στον δρόμο 1.100 άλογα! Για να έχεις μία τάξη μεγέθους, σκέψου ότι το απόλυτο ρεκόρ ανήκει όπως προανέφερα στο WM P88 Peugeot με 407 km/h σε μία Mulsanne Straight χωρίς τα chicanes ενώ τα σύγχρονα LMP1-H “τερματίζουν” στα 343 km/h περίπου.

Πολύ πιο εντυπωσιακό (κατά τη γνώμη μου) είναι το γεγονός ότι η διαφορά του Mark Blundell από τον δεύτερο, είναι ένα ρεκόρ που ακόμα δεν έχει καταρριφθεί και μάλλον δεν πρόκειται να καταρριφθεί. To R90CK του Άγγλου, ήταν 6 δευτερόλεπτα και 4 εκατοστά του δευτερολέπτου ταχύτερο από την Porsche 962C της Brun Motorsport στη δεύτερη θέση. 6 ολόκληρα δευτερόλεπτα! Μάλιστα, σύμφωνα με τον ίδιο τον Blundell, ο χρόνος του θα μπορούσε να είναι καλύτερος αν το αγωνιστικά ήταν καλύτερα προετοιμασμένο για qualifying, αν φορούσε ελαστικά με μαλακότερη γόμα και δεν συναντούσε κίνηση σε κάποια βασικά κομμάτι της πίστας, όπως ακριβώς πριν από τις Porsche Curves. Όσο για την διαφορά από τους ομόσταυλούς του; Παρότι κανένα R90CK δεν ήταν ίδιο με κάποιο άλλο, το #23 Nissan για παράδειγμα ήταν μόλις 150 χιλιοστά πίσω από την Porsche. Αυτή ήταν η διαφορά των στεροϊδών turbos και της οδηγικής έμπνευσης του Blundell. Και το καλύτερο απ’ όλα; Χάρη στη μαγεία του Youtube, έχουμε video. Δυνάμωσε την ένταση και απόλαυσε!

ΑΦΗΣΤE ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.