Η εξέλιξη ενός νέου αυτοκινήτου είναι μία εξαιρετικά δαπανηρή διαδικασία και αυτό ίσως να μην εκφράζει το πραγματικό εύρος της υπόθεσης. Υπάρχει λόγος που με εξαίρεση τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε δει πολλούς νέους κατασκευαστές να μπαίνουν στο παιχνίδι. Δεν είναι εύκολο να δημιουργήσεις ένα αυτοκίνητο το οποίο θα είναι ανθεκτικό, αξιόπιστο, ελκυστικό, αποδοτικό και γρήγορο και θα διατηρεί όλα αυτά τα χαρακτηριστικά είτε το αγοράσεις στην Φιλανδία, είτε το αγοράσεις στην Αίγυπτο. Υπάρχει λόγος που το λεγόμενο “παγκόσμιο αυτοκίνητo» ήταν ένα είδος ονείρου ή εφιάλτη για πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες. Ένα αυτοκίνητο που θα κατασκευαζόταν για ολόκληρο τον κόσμο καλύπτοντας τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τους κανονισμούς πολλών διαφορετικών περιοχών και επομένως θα μπορούσε να “μοιράσει” το κόστος εξέλιξης του σε πολύ μεγαλύτερο αριθμό παραχθέντων μονάδων.
Το όνειρο για τους κατασκευαστές ήταν τόσο… γλαφυρό που η Ford έφτασε στο σημείο να ονομάσει ένα μοντέλο της έτσι: Mondeo. Δεν είχε ιδιαίτερη σημασία που το εν λόγω μοντέλο ήταν διαθέσιμο στις Η.Π.Α. με διαφορετικά ονόματα. Αυτό που είχε σημασία όμως ήταν το γεγονός ότι το αμερικανικό “Mondeo” μοιραζόταν ελάχιστα κοινά με το ευρωπαϊκό: κατά κύριο λόγο το παρμπρίζ, τα εμπρός πλαϊνά παράθυρα, τους καθρέφτες και τις χειρολαβές… Η δεύτερη και η τρίτη γενικά του Mondeo δεν ήταν καν διαθέσιμη στις Η.Π.Α. ενώ από την 5η γενιά και έπειτα, το Mondeo ήταν αποκλειστικά διαθέσιμο στην κινέζικη αγορά οπότε δεν θα ήταν υπερβολή αν συνοψίζαμε την φιλοδοξία της Ford με την φράση “καλά πήγε και αυτό”.
Η ιδέα του παγκόσμιου αυτοκινήτου όμως δεν λέει να φύγει από το μυαλό των κατασκευαστών ή για να είμαστε λίγο πιο ακριβείς, από το μυαλό υπερ-φιλόδοξων managers ή/και λογιστών που ακόμα και τώρα οραματίζονται ένα αυτοκίνητο που θα μπορεί να πωλείται χωρίς ουσιαστικές αλλαγές στην Αμερική, την Ευρώπη και την Κίνα για παράδειγμα. Ο επικεφαλής της Bosch, Stefan Hartung, δεν είναι ένας από αυτούς καθώς φαίνεται πως δεν διαπραγματεύεται την πεποίθηση του ότι το παγκόσμιο αυτοκίνητο είναι μία ιδέα που ανήκει στο παρελθόν:
“Η τάση προς την περιφερειοποίηση των παγκόσμιων δομών τροφοδοσίας και εξέλιξης είναι μη αναστρέψιμη. Οι νέες πλατφόρμες αισθητήρων και τα ευέλικτα modules λογισμικού πρέπει να αντιδρούν καλύτερα στις απαιτήσεις της τοπικής αγοράς.”
Δήλωσε χαρακτηριστικά σε γερμανικό μέσο. Ο αντίλογος είναι ότι η Bosch αλλά και η κάθε Bosch, βλέπει το αυτοκίνητο από μία πολύ συγκεκριμένη σκοπιά και ότι υπάρχουν κάποια, όχι πολλά αλλά υπάρχουν, αυτοκίνητα που έχουν καταφέρει να είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό “παγκόσμια”. Εσύ τι πιστεύεις; Μπορεί να υπάρξει τώρα ή στο μέλλον, ένα αυτοκίνητο που θα απευθύνεται με την ίδια επιτυχία σε ριζικά διαφορετικές αγορές ή όντως απαιτείται ένας μεγάλος βαθμός παραμετροποίησης που καθιστά οποιαδήποτε προσπάθεια παγκοσμιοποίησης μάταιη;
