Πριν ξεκινήσουμε την οποιαδήποτε συζήτηση, πρέπει να εξηγήσουμε τι εστί “kei car”. Είναι η μικρότερη κατηγορία οχημάτων που έχουν το δικαίωμα να κυκλοφορήσουν σε αυτοκινητόδρομο στην Ιαπωνία. Είναι μία κατηγορία με πολύ αυστηρούς περιορισμούς για τους κατασκευαστές και ισχυρότατα κίνητρα για τους καταναλωτές που για λόγους οι οποίοι θα γίνου εμφανείς στη συνέχεια, έχει φτάσει στη σημείο να αποτελεί το 40% της ιαπωνικής αγοράς. Τα kei cars δημιουργήθηκαν ως κατηγορία πίσω στο μακρινό 1949 για να προωθήσουν την ιδιοκτησία αυτοκινήτου και να τονώσουν την εγχώρια βιομηχανία. Οι κανονισμοί έχουν αλλάξει αρκετές φορές αλλά από τον Οκτώβριο του 1998 επιβάλλουν μέγιστο μήκος 3.4 μέτρων, πλάτος 1.48 μέτρων, ύψος μικρότερο των 2.0 μέτρων και μέγιστη χωρητικότητα κινητήρα τα 660 κ.εκ. Χάρη σε μία άτυπη συμφωνία μεταξύ των κατασκευαστών και των νομοθετών δε, η μέγιστη ιπποδύναμη δεν υπερβαίνει τα 64 άλογα.
Όσον αφορά στα κίνητρα, τα kei cars επωφελούνται από χαμηλότερη φορολογία, φθηνότερη ασφάλεια και απαλλάσσονται από την υποχρέωση του ιδιοκτήτη να δηλώσει επίσημη θέση parking/διανυκτέρευσης για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο. Ακόμα και μετά την μείωση των κινήτρων που συνέβη το 2014, τα kei cars είναι σημαντικά φθηνότερα στην αγορά και την χρήση τους σε σύγκριση με ένα “συμβατικό” αυτοκίνητο ενώ η τεράστια ποικιλία στιλ και αμαξωμάτων που προσφέρουν οι κατασκευαστές είναι κάτι παραπάνω από αρκετή για να καλύψει οποιαδήποτε ανάγκη – από σπορ… ανησυχίες με το Autozam AZ-1 ή το Honda S660 μέχρι μεταφορές με kei βανάκια και pickup. Δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς το νόημα σε μία κατηγορία τέτοιου είδους και γι’ αυτό έχουν αρχίσει να ακούγονται φωνές που καλούν τις ευρωπαϊκές χώρες ή την Ευρώπη στο σύνολο της να θεσπίσει ένα πλαίσιο κατάλληλο για το λανσάρισμα ευρωπαϊκών kei cars.
Οι φωνές που ακούγονται δεν είναι καθόλου τυχαίες μάλιστα με τον επικεφαλής της Stellantis και τον πρόεδρο (προσφάτως απερχόμενο) της Renault. Ο John Elkann ανάφερε ότι πριν από όχι και τόσο πολλά χρόνια πωλούνταν στην Ευρώπη περίπου 1 εκατομμύριο αυτοκίνητα με τιμή χαμηλότερη των €15.000 και τώρα, ο αριθμός δεν υπερβαίνει τα 100.000. Το κίνητρο για τους κατασκευαστές να εξελίξουν και να κατασκευάσουν τέτοιου είδους μοντέλα μειώνεται ολοένα και περισσότερο και ο βασικός λόγος είναι οι δεκάδες κανονισμοί της Ε.Ε. που κάνουν την προσθήκη τέτοιων αυτοκινήτων ολοένα και λιγότερο ελκυστική. “Περισσότερο από το 25% των μηχανικών μας δουλεύουν πάνω στη συμμόρφωση με τους νέους κανονισμούς και δεν υπάρχει προστιθέμενη αξία σε αυτό”, δήλωσε χαρακτηριστικά ο Elkan για να προσθέσει ότι δεν υπάρχει λόγος για να μην έχει η Ευρώπη τα δικά της “E-Cars” κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση με τα ιαπωνικά kei cars. Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος ήταν και οι δηλώσεις του Luca De Meo που είπε ότι “η καθημερινή οδήγηση ενός αμιγώς ηλεκτρικού οχήματος που ζυγίζει 2.5 τόνους είναι ξεκάθαρα περιβαλλοντικές ανοησίες” για να επαναφέρει στο τραπέζι αυτό που είχε πει πριν από μήνες για την μαζική παραγωγή μικρών αυτοκινήτων για αστικές μετακινήσεις και last-mile μεταφορές.
Η Stellantis πάντως ήδη προσφέρει επιλογές μικροκινητικότητας αν και τα kei cars δεν είναι ακριβώς αυτό. Σε κάθε περίπτωση, ο όμιλος Stellantis έχει τα τρίδυμα Citroen Ami/Opel Rocks-e/Fiat Topolino που εκμεταλλεύονται ένα παραθυράκι του νόμου και χαρακτηρίζονται νομικά ως τετράτροχα. Η ουσία είναι να δημιουργηθεί μία ολόκληρη κατηγορία μοντέλων που θα καλύπτουν πληθώρα αναγκών και θα συμφέρουν τόσο τους κατασκευαστές όσο και τους καταναλωτές. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να υπάρχει το κατάλληλο νομικό πλαίσιο και τότε ίσως ανθίσει η εν λόγω κατηγορία που μπορεί να λειτουργήσει και ως “ανάχωμα” για την επέλαση των Κινέζων.
